سجاده ها

دسته ها

.

آخرین ها

سابقه ها

تدبیر حیات، مبتنی بر ؟

انتخاب جهت یا مسیر کلان در زندگی، برای رفقایی که امروز تنفس در عالم دینی را می طلبند اصولی دارد.

از مهم ترین این اصول، ابتنای مسیر بر مهدویت است.

مهدویت فعال، مهدویت آماده­گر، مهدویتی که انقلاب می کند، نه مهدویتی که عزلت و انفعال می آورد.

مهدویت فعال درک منـّتی است که خداوند بر شیعه گذارده تا در تقدیر سرنوشت جبهه حق در عالم، ممهّد و زمینه ساز باشد. (کتاب «نظریه اختیاری بودن ظهور» از آقای نودهی در این باره کافی است.)

امروز اگر جهت یا مسیر آدم، مبتنی بر مهدویت فعال و نیز محصور در آن طراحی نشود، تا همیشه:

-          تشتـّت و تذبذب در روح آدم تردّد می کند.

-          سرهم­بندی امور و فعالیت ها، یک عادت می شود.

-          وصله پینه کردن علوم و فنون مختلف به هم و چینش تحمیلی آنها در کنار هم، برای محصّل گریزناپذیر می شود.

-          اتصال و امتداد «مبانی فکری» در «ماموریت های عملی» بر قرار نمی شود.

-          دیدگاه های اصلی ِ اصیل از دیدگاه های فرعی و روزمره، قابل تفکیک نمی شود.

-          در اولویت بندی و رتبه بندی انتخاب ها، «تشخیص» بسیار سخت و «تصمیم» بسیار سخت تر می شود.

-          ...

(خلاصه حیات آدم، به باد می رود!)

باید نشست و همه داشته ها و دستاوردهای عمر ماسَبق را دمونتاژ کرد، و گذاشت یک گوشه؛ آنگاه مبتنی بر مهدویت فعال، هر کدام که به کار می آمد را برداشت و روی زیربنای بدست آمده، بنا کرد و هر کدامشان که به کار نمی آمد را ریخت دور؛ بی تکلّف و تعلّق.

بایسته ها و اقتضائاتی دارد، اما شدنی است. که الزامی است.

نیست؟

درباره اینجا