تبلیغات
سجاده ها - دو نوع داغ مهدوی
سجاده ها

دسته ها

.

آخرین ها

سابقه ها

دو نوع داغ مهدوی

"داغ مهدوی" در سینه آدم دو نوع دارد:

یک آنکه: تلاش­­ات و طلب­ات آن باشد که لیاقت سربازی پیدا کنی. عنایتی شامل­ات شود که هر استعداد بالقوه ای که خداوند در درون­ات به ودیعه گذاشته را آنقدر کامل و جهت­دار رشد دهی تا قابلیت و ارزش تقدیم داشته باشد.

این طلب، هم در نوع خود کم­نظیر است و هم اگر قبول افتد سعادت دنیا و آخرت را در پی دارد. اما یک نقص دارد و آن اینکه این طلب و عزم، بر محوریت خود توست. یعنی کافی­است با نگاه شیعی کمی نگرانی از آینده خودت داشته باشی و دو کلمه هم از بی­اعتباری و پوچی آمدوشد های دنیایی شنیده باشی تا یک حضور اصیل­تر و با دوام­تر را اراده کنی. و آن بشود حضور پای رکاب امام(عج). اما توصیف یک جمله ای اش این می شود: «من برای سعادت­م باید سرباز امام(ع) بشوم.»

دو  آنکه: آنچه سینه­ات را می­فشرَد غربت خود امام(عج) باشد، ظلمی تاریخی که در حق خود امام(عج) شده و می­شود داغ و بر دلت می­نشاند. اینجا خودی نیست که نگران آینده اش باشی. تمام افق­ات را امام (عج) پر کرده. حتی اینکه "خودت را نمی­بینی" را هم نمی­بینی. هم­او که تمام عالم را پرکرده قلب ناچیز تو را هم پر می کند و آن را از خودت می­گیرد و یاد خودت را از یادت می­برد و یاد خودش را جایگزین می­کند. توصیف یک جمله ای اش این می شود: «امام(عج) باید حکومت کند. همین.»

 

درباره اینجا